Гародніна дня
Прадукт дня
Гароднінныя пацешкі
Італьянская кухня
У італьянскай кухни, тыповай кухні міжземнаморскага рэгіёна, кіруе гародніна, а каралём яе выступае памідор. Яго ўжываюць у гэтай кухні ва ўсемагчыммых відах. Сустракаецца памідор цэлы, працёрты, у выглядзе пасты. Памідоры падаюцца вэнджаныя, марынаваныя і сушаныя.
У італьянскай кухні прыгатаванне гародніны адбываецца без вады і мукі. Гародніну гатуюць на пары і каротка – прымаецца тое, што яна можа быць злёгку недавараная. Адзінай дапушчальнай прыправай лічыцца соль. У выглядзе заменніка іншых прыправаў выступае свежая зеляніна, труфелі ці сыр пармезан.
Венецыя Венецыянская рэспубліка ў Сярэднявеччы была магутнай дзяржавай і важным гандлёвым цэнтрам. Таму ў яе кулінарных рэцэптах з'явіліся экзатычныя на той час усходнія прыправы: імбір, шафран, кмен, карыца і мушкатовы арэх. Толькі ў часы Напалеона іх пачалі замяняць травамі.
У венецыянскай кухні папулярныя рыба і морапрадукты. На некаторыя стравы, як напрыклад, pesce in saor, моцна паўплывала арабская кухня, характэрнай рысай якой з'яўляецца спалучэнне смакаў – кіслага і салодкага. Чым далей ад мора, тым больш у кухні мяса – асабліва дзічыны і птушкі. Да самых вядомых страваў належыць дзікая качка з рэзкім анчоўсавым соўсам, а таксама цялячая печань па-венецыянску з палентай – гэта аўстрыйская страва (Венецыя была пад аўстрыйскім панаваннем пасля Венскага кангрэсу). Іншы венецыянскі мясны дэлікатэс – гэта тоненькія лустачкі сырой ялавічнай філейнай выразкі, якія акрапляюць марынадам з маянэзу, лімоннага соку, соўса ворчэстэр, малака, солі і белага перцу.
Большай папулярнасцю, чым паста, у гэтым рэгіёне карыстаецца рызота. Калі яго гатуюць з дадаткам чарнілаў каракаціцы, яно завецца рызота нэра. Важнае месца займае і палента, калісьці яе елі на сняданне, абед і вячэру.
Мілан Мілан – гэта сталіца Ламбардыі, багатага раёна паўночнай Італіі. Хаця сёння гэта і не сельскагаспадарчы рэгіён, Ламбардыя па-ранейшаму славіцца цудоўным рысам. Яго апрацоўваюць з XV стагоддзя, дзякуючы сарацынам рыс спачатку з'явіўся ў Іспаніі, а адтуль арагонцы прывезлі яго ў Ламбардыю.
Традыцыйная страва – risotto alla milanese, то бок рызота па-міланску, якое падаюць з шафранам. Славяцца і піражкі з начынкаю, у прыватнасці, ravioli i agnolotti з гарбузом.
Да дэлікатэсаў адносяцца мясныя стравы, прыгатаваныя ў віне, розныя гатункі салямі і жабіныя кумпячкі. У канцы застолля часта падаюць сыры: gorgonzola, mascarpone i grana padano. Але гэта зусім не азначае, што Ламбардыя не славіцца выдатнымі дэсертамі, напрыклад, tiramisu робяць як раз з сыра маскарпоне. Гонарам гэтага рэгіёна з'яўляецца салодкая выпечка, асабліва panettone (дражджавы пірог) і велікодны пірог, які выпякаюць у форме галубкі. Ламбардыя - гэта таксама радзіма вядомых лікёраў Amaretto і Campari.
і сапраўдная скарбніца ведаў аб пажыўных уласцівасцях, складзе страваў, прыправах, гігіене, і нават аб этычных аспектах, звязаных з ежай.
у звычайную п’янку, бо рымляне, у адрозненне ад грэкаў, не мелі звычкі разводзіць віно. Меню выбіралі з думкай аб прэстыжы. Цаніліся дарагія прыправы і складаныя стравы. Пікам кулінарнага мастацтва лічыліся гэтак званыя фальшывыя стравы, напрыклад, цяляціну гатавалі так, каб яна набыла смак трэскі.
У старажытным Рыме з-за небяспекі пажараў было забаронена гатаваць дома на агні. Магчыма таму да сённяшняга дня рымляне ахвотней, чым іншыя італьянцы, ходзяць у рэстараны. Акрамя таго, Рым – гэта горад кафэ, траторый і піцэрый, у якіх стагоддзямі мацуюцца паломнікі і турысты, якія наведваюць сталіцу заходняга хрысціянства.
Перад галоўнай стравай (часцей за ўсё гэта паста) падаюць халодныя закускі – antipasti. Выбар вялізны: пармская вяндліна, баклажаны ў аліве, запечаны перац, кавалачкі цукіні або сушаныя памідоры ў алеі, масліны або цыбулька ў воцаце, салямі, белая фасоля у воцаце і алеі, грэнкі з каперсамі і часныком, хлеб з часныком, алеем і травамі.
Не менш вядомы пармезан – Parmigian Reggiano. Яго назва пайшла ад назваў гарадоў Парма і Рэджыё, дзе сыр пачалі рабіць ужо ў XIII стагоддзі. Назва пармезан зарэзерваваная толькі для сыру, што вырабляецца ў некалькіх правінцыях: Парма, Рэджыё Эміліа, Мадэна, Мантуя або Балонья. Малако павінна быць ад кароваў, якія ядуць толькі свежую траву. Пармезан спее ад 10 да 36 месяцаў, у залежнасці ад часу паспявання адрозніваюць малады (fresco), сярэдні (vecchio) або стары пармезан (stravecchio). Малады пармезан выкарыстоўваецца ў якасці сталовага сыру, стары дадаюць у стравы з макарон і рысу, у салаты, супы і соўсы.
Самая славутая страва паўночнай Італіі. Асноўным складнікам з'ўяляецца рыс. Ён вымагае адпаведнага прыгатавання, каб дасягнуць неабходнай кансістэнцыі. Зярняткі мусяць застацца пругкімі і непасклейванымі. Аб'яднаць іх мае крэмавы соўс, які ўтвараецца падчас павольнага гатавання рысу ў булёне. Рызота - гэта, натуральна, не толькі рыс, вялікую ролю тут грае гародніна. Гэта найчасцей брокалі, салодкі перац, гарошак, сельдэрэй, парэй, морква, цыбуля, кветкавая капусты. Іншыя складнікі залежаць ад фантазіі кухара. Немагчыма дакладна акрэсліць спосабы прыгатавання рызота. Кожная хатняя гаспадарка ў паўночнай Італіі мае ўласны рэцэпт рызота.
Рэцэпт дня
Топ 5 рэцэптаў
